Ziarnuszka z wrotyczem

Witajcie Kochani! Słonko przypieka, ale chyba nie zawsze dla przyrody jest to uciążliwe :). Sezon na wrotycz uważam za otwarty :). Cudownie żółci się wśród traw i innych łąkowych roślin. O wrotyczu pisałam już w 2020 roku TUTAJ więc nie będę się powtarzała :). Skupię się na kolejnej ziarnuszcze, którą zrobiłam inspirując się właśnie tym cudownym zielem :)).

Tym razem ziarnuszkę wypełniłam ziarnem pszenicy, które miałam odłożone na kutię :))).

Upały na zewnątrz jak i łąkowe rośliny zainspirowały mnie do zamotania jej ubrania w bardzo naturalnych, ciepłych kolorkach. Włosy to naturalny len.

Wrotycz pojawił się w rączce :). Jak tylko zbliżymy się do laleczki, czuć jego intensywny zapach - uwielbiam go!!!:)

Myślałam o sesji zdjęciowej na łące wśród rosnącego wrotyczu, ale przy tak intensywnym słońcu było to niemożliwe. Poległam... zdecydowanie jestem jesieniarą :)).

Kochani, korzystając z okazji pochwalę się jeszcze nowymi motankowymi nabytkami :)). Jakiś czas temu w mojej dzielnicy odbył się Dzień Kultury Ukraińskiej. Świetna impreza integracyjna  połączona z koncertami, przepyszną kuchnią oraz mnóstwem stoisk z rękodziełem. Oczywiście moją uwagę przyciągnęło to lalkowe :)). Nie mogłam zdecydować się, którą motankę kupić więc wzięłam trzy, a wyszły one spod rąk uzdolnionej rękodzielniczki pani Olgi Klok.

Jej cudne wytwory rozeszły się jak przysłowiowe świeże bułeczki :). Po niecałej godzinie zostało już tylko kilka lalek :).

O motankach pisałam TUTAJ i TUTAJ - to tak dla przypomnienia :)). Są jeszcze dwie, w wersji letniej, ale pokażę Wam je Moi Drodzy innym razem :). Póki co mały kolaż dotychczasowych prezentowanych na blogu:

Kochani żegnam się już z Wami posyłając zapach wrotyczu :))). Na troszkę znikam z blogosfery, wyruszam z rodzinką nad morze :)))).

Uściski, do zobaczenia wkrótce

Justyna 💙💛

Zielarki :)

Witajcie Kochani! Zdarza Wam się robić coś twórczego, ale totalnie spontanicznego? :) Ja czasami tak mam. Siedzę sobie przy stole, popijam herbatkę, zjadam pyszną jagodziankę i nagle ni stąd, ni zowąd naszła mnie ochota na zrobienie skarpeciaka :)). Nie miałam planu, wizji, taka po prostu pojawiła się ogromna chęć uszycia czegoś :). Wzięłam worek, wyjęłam pierwsze lepsze skarpetkowe ścinki, a przy okazji znalazłam brązowe spodenki :)). Szyłam je w zeszłym roku, ale jakoś nie pasowały mi więc włożyłam do worka. Teraz same wpadły w ręce zatem uznałam, że to znak i czas na ich wykorzystanie. W ruch poszła igła, nici, a z tego spontanu powstała kolejna zawieszka - Zielarka.

Kolory są bardzo stonowane, ale tego dnia tak mi w "duszy grało". Głównym akcentem dekoracyjnym są szyszki, jarzębina i wrotycz, z którego w zeszłym roku plotłam wianek. Tak dla przypomnienia wyglądał on tak (oryginalny post TUTAJ):

Kwiaty wrotyczu są również na skrzydełkach :).

Zielarka kojarzy mi się z taką dobrą wróżką, która ma zawsze przy sobie garstkę ziół (na wszelki wypadek) :)). Moja laleczka ma przewieszoną malutką buteleczkę wypełnioną zasuszonymi kwiatami wrotyczu :). 

Zdobienie skarpeciaka wrotyczem tak bardzo spodobało mi się, że pomyślałam o kolejnej laleczce. Ponownie w ruch poszły skarpety, igła, nici, a z tego pięknego szaleństwa powstała folkowa wersja Zielarki - w spodenkach w łowickie pasiaki :)). Uszyłam ją z serca (stąd małe serduszko na kokardce i z tyłu), na prezent i mam nadzieję, że spodoba się oraz sprawi wiele radości :)). 

Kochani żegnam się z Wami i dziękuję za odwiedziny :). Wiem, że w wakacje mamy mniej czasu na blogowe życie więc tym bardziej cieszę się, że jesteście 💗. 

Trzymajcie się zdrowo,

Justyna

Ludowy anioł w łowickim stylu :)

Witajcie Kochani! Dziś będzie post dla miłośników naszego rodzimego folkloru, a to za sprawą dziewiątej odsłony (TUTAJ) zabawy u Izuni z bloga Rękodzieło przy kawie. Z ogromną przyjemnością przedstawiam Wam ludowego aniołka w łowickim stylu:

Folkowe laleczki szyłam już wcześniej inspirując się nie tylko łowickim, ale i kaszubskim oraz góralskim strojem ludowym. Raz nawet ulepiłam z masy solnej lubelankę (pod etykietą Folk możecie zobaczyć starsze prace) :)). Ale wiecie co Kochani? Jeszcze nigdy nie szyłam ludowego skarpeciaka w spodenkach :)). To więc mój folkowo - spodenkowy pierwszy raz :))).

Polskie stroje ludowe są piękne!!! Większości cechuje je bogata kolorystyka, wspaniałe hafty, wzornictwo, a wszystko to cudownie ze sobą współgra. To stroje, w których bezgranicznie można zakochać się - przynajmniej ja jestem od ponad 20 lat zakochana :)). W czasach studenckiej młodości miałam przygodę z dwoma zespołami folklorystycznymi :))). Wspaniałe czasy, chociaż niektóre stroje ludowe były bardzo ciężkie, a kręgosłup to odczuwał. Nie mniej jednak warto było :))).  Ach jak pięknie się wówczas wyglądało, i te policzki rumiane od ostrzejszego makijażu :))).

Strój ludowy łowicki jest jednym z piękniejszych i barwnych. Mam bardzo dużo skarpetek w kolorowe łowickie pasiaki jak i rozpoznawalne kwiatowe motywy. To właśnie z nich postanowiłam uszyć aniołka :)). Spodenki wykończyłam białą gipiurą, obowiązkowo w stroju znalazły się drewniane czerwone korale i jako ciekawostkę napiszę Wam, że ten kwiatowy motyw pod bluzeczką to przerobiony ściągacz :)).

Najdłużej myślałam nad wykończeniem główki. Uparłam się, że będzie czapeczka, ale nie mogłam dobrać dodatków do tak kolorowej, pasiastej skarpetki. Oj długo myślałam, aż w końcu postawiłam na czerwono - żółty z dodatkiem zielonej trawy pół wianek :)). 

Jak folkowy wianek to koniecznie wstążki! :))) Duuuużo wstążek, kolorowych :))). Zaszalałam :)).

Wstążki przymocowałam w ten sposób, aby widoczne były również z przodu :)).

Folkowy aniołek to kolejna zawieszka, która będzie zdobiła moją choinkę :). Mam takie szalone marzenie, ale nie wiem, czy w tym roku uda mi się je spełnić. Chciałabym aby nasza choinka była ubrana tylko w skarpetkowe lalki i oczywiście wszelakie muchomory :))). Stąd jak nadarza się okazja szyję dla siebie właśnie laleczki zawieszki :)).

Moi Drodzy jeżeli chcecie poczuć prawdziwy klimat łowickiej sztuki ludowej to koniecznie odwiedźcie Skansen w Maurzycach (Skansen Ziemi Łowickiej). My zawitaliśmy tam po raz kolejny w czerwcu, ale nie zdążyłam jeszcze przygotować posta (na pewno pojawi się). Polecam jako idealne miejsce na rodzinny spacer :)).

Kochani to już wszystko na dziś :). Na troszkę Was opuszczam :))). Czas na odpoczynek, nadmorskie spacery i pełen, dość długi w tym roku relaks :)). Jadę podładować akumulatory, złapać wenę na kolejne projekty i polować na ciekawe skarpety - na tych kolorowych kramach pełnych pamiątek można upolować całkiem fajne wzory :))). Nie wiem jak wytrzymam bez Was ponad dwa tygodnie, ale spróbuję :)).

Trzymajcie się zdrowo, odpoczywajcie i cieszcie się z uroków lata :)). 

Do zobaczenia :)).

Justyna

Szczęśliwe nożyczki

Witajcie Kochani! Ostatnio pokazywałam Wam skarpetkową świnkę na szczęście (TUTAJ) więc dziś kolej na szczęśliwe nożyczki :). To praca z dedykacją dla wszystkich twórczych, kreatywnych osób, które doskonale wiedzą,  że bez dobrych i ostrych nożyczek ani rusz :))).

Wzór autorstwa Meridel Abrams znalazłam na Pinterest i niezwykle mnie urzekł. Po prostu wiedziałam, że muszę go wyhaftować :).  Miał jednak sporo błędów, które na szczęście zauważyłam i skorygowałam :).

Poza igłami oraz nićmi nożyczki stanowią najważniejszy element mojego twórczego warsztatu. Mam ich kilkanaście, chociaż przyznam się, że niektóre już od dawna leżą nieużytkowane, a kilka oddałam synkowi. W kolekcji są osobne nożyczki do cięcia filcu, skarpet, a jeszcze inne do papieru, tiulu, tkanin czy haftu. Wszystkie twarde elementy takie jak pręciki kwiatów, druty obcinam specjalnymi cążkami do drutu (możecie zakupić je w marketach budowlanych). Niestety kilka razy przez głupotę  i lenistwo stępiłam małe nożyczki, ponieważ nie chciało mi się iść po cążki :(. 

Nie wiem Moi Drodzy jakich Wy używacie nożyczek (zapewne zależy to od techniki rękodzieła), ale ja podczas szycia skarpeciaków używam moich ukochanych firmy Sew Mate. Dostałam je dwa lata temu w prezencie od rodziców i jestem zachwycona. Są idealne do filcu, krawiectwa, lalkarstwa czy patchworku. Mają taką specjalną śrubę, która zapobiega ich rozkręcaniu się oraz umożliwia regulację powierzchni docisku. Tanie nie są, ale jeśli myślicie o szyciu - zwłaszcza ręcznym, to polecam. Tną idealnie, a prawidłowe, równe wycięcie wzoru to podstawa!

O nożyczkach, jak i o igłach, można jeszcze długo pisać. Najważniejsze, aby dobrze cięły i były Waszymi szczęśliwymi nożyczkami :)). 

Dokładnie za miesiąc mój blog będzie obchodził urodziny i pomalutku myślę już nad Candy :). Haftowane szczęśliwe nożyczki są taką pierwszą rzeczą, którą włożę do paczuszki :). Zapraszam zatem do śledzenia kolejnych wpisów :). 

🍀🍀🍀

Od kilku dni jestem już w domciu i w końcu odebrałam pocztę :). Wiem, że niektórym z Was już dziękowałam, ale tak na koniec posta pragnę jeszcze raz to zrobić i z całego serca podziękować Wam Kochani za nadesłane kartki ze świątecznymi życzeniami:

 Lidzi „Czarnej Damie”, Ani „z minionej epoki...”, Marzence, Karolince, Violi, Gosi z Mamelkowa,  Agusi „Szalce”, Kasi S, Basi N., Izuni, Małgosi X, Ani Iwańskiej, Justynce „Promykowi”, Agniesi „Akami”,  Lence, Agatce, Moniczce "Zaklętej Igiełce".

Mam nadzieję, że nikogo nie pominęłam. Jakoś nie mogę ogarnąć się po tak długiej nieobecności w domu :). 

Trzymajcie się zdrowo,

Justyna

Buszując w zbożu :)

Witajcie Kochani! Tydzień zaczął się deszczowo, ale na szczęście po kilku dniach słonko wróciło i znów mogę cieszyć się z naszych rowerowych wycieczek :). Wakacje trwają w najlepsze, chociaż pomalutku przestawiam się na wrzesień i początek roku szkolnego. Ciągle zastanawiam się jak to będzie...  

Kilka postów wcześniej pisałam Wam, że mknąc jednośladem mijam niezwykle malownicze krajobrazy Pojezierza Gnieźnieńskiego. Oprócz jezior są to wsie, lasy, łąki i pola. To właśnie te ostatnie kradną mi serce. Nie ma piękniejszego, sielskiego, spokojnego widoku niż złote kłosy zbóż o zachodzie słońca. Nie wspomnę już o zapachu! Kiedy byłam mała robiliśmy z przyjaciółmi w zbożu bazy i ciągle w nim buszowaliśmy :)). Oczywiście trzeba było uważać - perspektywa spotkania wściekłego gospodarza nie była miła. To piękne, pełne dziecięcej radości chwile, a na ich wspomnienie ciągle się uśmiecham. Do dnia dzisiejszego kocham zboże! Ostatnio jak jechałam z mamcią rowerem na chwile zatrzymałyśmy się odpocząć, a ja położyłam się w kłosach żyta. Mam zdjęcie pamiątkowe, ale już oszczędzę Wam tego widoku :))). Za to moją szkatułkę po prostu musiałam obfotografować :)). Dlatego dziś będzie dużo zdjęć, nie mogłam zdecydować się, które wybrać :)).

Szkatułka to klasyczny decoupage. Pomalowałam ją farbami akrylowymi, zrobiłam przecierki, pocieniowałam białą farbą metodą suchego pędzla oraz dodałam szablon :). Wieczko zdobi serwetka z polnymi kwiatami, którą delikatnie ozdobiłam w prawym górnym rogu również szablonem.

Bardzo zależało mi aby uzyskać nie tylko sielski efekt, ale również nadać szkatułce klimat kojarzący się z latem, zbożem, beztroską.

Wakacje to czas na odpoczynek z książką w ręku więc nie mogło zabraknąć zakładki, oczywiście tworzącej ze szkatułką komplet :).

Uwielbiam przyrodę jako tło do robienia zdjęć robótek. Nawet jeśli nie jest idealnie to te fotografie zawsze niosą ze sobą miłe wspomnienia i przywołują wspaniałe chwile spędzone na odkrywaniu tego czego na codzień nie dostrzegamy lub po prostu nie mamy czasu, aby to zauważyć. I wiecie co Kochani... chociaż w tym roku są to moje bezwyjazdowe wakacje to już dziś śmiało mogę stwierdzić, że należą do jednych z najbardziej udanych, z ogromną ilością śmiechu, radości, wspólnych przygód z bliskimi i odkrywaniu na nowo rzeczy tak oczywistych, że aż wstyd pisać jakich :).

Tak niewiele nam do szczęścia potrzeba... szkoda, że czasami o tym zapominamy...

Trzymajcie się zdrowo, spoglądajcie ku słońcu i pomimo ciężkich dni nie traćcie wiary i uśmiechu :).

Justyna